Bente helpt in zorgcentrum en heeft zo studentenkamer voor 100 euro: ‘Ik ben er voor de gezelligheid’

Studente ergotherapie Bente Smits (20) zit er voor 100 euro per maand warmpjes bij in Haarlem, in het groen, met een eigen kamer van 24 m2, met privé-badkamer én een eigen balkon. Toen ze anderhalf jaar geleden besloot om op kamers te gaan, stuitte Bente tijdens haar zoektocht op Connect Generations.

Tips om gezond oud te worden.

Voor Bente, die sinds juni 2024 in het verzorgingshuis woont, is het inmiddels ‘heel normaal’. Dat geldt niet voor iedereen. “Veel mensen reageren in eerste instantie verbaasd als ik zeg dat ik in een woonzorgcentrum woon. Hoe meer ik erover vertel, hoe enthousiaster ze worden. Mijn ouders vinden het ook leuk voor me. M’n vader zegt nogal eens: ‘M’n dochter van 20 woont eerder in een verzorgingshuis dan oma!’’’

Lief en zorgzaam

Met dat laatste snijdt Bente een belangrijk punt aan: niet iedere jongere voelt zich geroepen om zich te mengen onder de ouderen. Voor Bente heeft haar woonsituatie zelfs een raakvlak met haar studie: “Het is handig als je affiniteit hebt met de zorg. Ik denk dat je wel lief en zorgzaam moet zijn, maar mijn ervaring is ook dat je erin groeit, bijvoorbeeld in het contact met mensen met dementie. Er zijn ook zeker lastige momenten: mensen komen en gaan, bewoners overlijden.

“Aan de andere kant vind ik het ook leerzaam tussen de ouwetjes. Ik vind het ook belangrijk dat we er als jongeren zijn voor de mensen. Natuurlijk kunnen wij de eenzaamheid onder ouderen niet oplossen, maar we kunnen wel een bijdrage leveren.’’

Voor Bente is wonen in een woonzorgcentrum ‘de perfect combi’: bewoners genieten van de levendigheid van jongeren en studenten hebben huisvesting voor een prikkie. Bente: “Vrienden van me wonen nog thuis óf hebben een studentenkamer voor 600 of 700 euro per maand.’’ Dan heeft Bente het beter voor elkaar, vindt ze zelf, ook omdat je iets doet voor de maatschappij: “Eigenlijk gun ik ieder verzorgingshuis een student.’’

Student Minke (18): Het klikt met oma Nannie (70)

Ooit was het heel normaal om als student huisvesting te zoeken bij een hospita. Wat Hospi Housing betreft keren die tijden terug: huren bij een hospita is bezig aan een opmars. Minke Sitters (18) uit Amersfoort beleeft het in de praktijk. Als eerstejaars hbo-student Medische Hulpverlening aan de HAN vond ze, met dank aan haar moeder die diverse lijntjes uitzette, hospita Nannie (70) in Nijmegen.

Na een videogesprek en een live gesprek om uit te vinden of het matcht, woont Minke sinds september bij oma Nannie, die vooral een kamer beschikbaar stelde omdat ze graag meer levendigheid in huis wilde.

Minke: “Dit was mijn eerste poging om aan een kamer te komen en dat is dus meteen gelukt. Het klikte meteen met Nannie, we hebben het gezellig samen. De meeste dagen eten we samen, we koken bij toerbeurt. Eén dag in de week past Nannie op haar kleinkinderen; dan eet ik alleen of met vrienden.’’

“Van collega-studenten hoor ik dat ze al heel vaak hebben gehospiteerd en telkens misgrijpen bij het zoeken naar een kamer. Wat dat betreft, is het in Nijmegen net zo moeilijk als in andere studentensteden, denk ik. Ik heb nu een kamer van 23 vierkante meter voor 420 euro per maand, de badkamer en toilet delen we. Ik ben hier heel tevreden mee, zeker omdat thuis blijven wonen voor mij geen optie was: daarvoor is de reisafstand Amersfoort-Nijmegen te groot.’’

Wel met een contract

Voor hospita Nannie en voor Minke is het een sprong in het diepe: Minke is de eerste student die ze over de vloer heeft. Via Hospi Housing hebben hospita en student een contract waarin afspraken staan. Minke: “Natuurlijk moet je ook gewoon rekening houden met elkaar. Een voorbeeld is de huiskamer, die is gewoon van Nannie. Ik huur tenslotte alleen een kamer bij haar. Maar het komt zeker voor dat Nannie vraagt om een theetje in de huiskamer te drinken.’’

Minke huurt de kamer via Hospi Housing voor negen maanden. Dat voorkomt dat huurder en verhuurder aan ingewikkelde huurconstructies vastzitten. En Minke vindt het fijn dat ze voor dit collegejaar een dak boven haar hoofd heeft. Wel weet ze dat ze voor komend collegejaar een andere kamer moet vinden. “Van mijn collega-studenten heeft bijna niemand al een kamer. Ik heb nog nooit een kamer in een studentenhuis gehad, maar ik denk dat je daar iets vrijer bent, bijvoorbeeld als iemand wil blijven slapen.’’

“Als ik aan anderen vertel over mijn kamer, vinden ze het vooral leuk dat ik bij een oma woon. Ik weet niet of wonen bij een hospita voor iedere student geschikt is; je moet wel goed communiceren. In het begin hebben we tegen elkaar gezegd: als er iets is, mag je het direct zeggen hoor. We hebben het er wel eens over en vinden allebei dat het hartstikke goed gaat.’’